Nawet przy skutecznym leczeniu HIV układ odpornościowy nie u wszystkich pacjentów regeneruje się jednakowo – wynika z badań przeprowadzonych na holenderskiej uczelni Radboudumc. Naukowcy zidentyfikowali różnice w reakcjach immunologicznych oraz markery związane ze starzeniem biologicznym.

Badania przeprowadziła Adriana Navas z ośrodka medycznego Radboudumc w Nijmegen. Ich wyniki przedstawiła podczas obrony rozprawy doktorskiej na Uniwersytecie Radboud.

Współczesna terapia antyretrowirusowa pozwala skutecznie zahamować namnażanie HIV, dzięki czemu osoby żyjące z wirusem mogą prowadzić długie i aktywne życie. Leczenie umożliwia również regenerację układu odpornościowego, którego funkcjonowanie zostało zaburzone przez zakażenie.

Jak wykazały holenderskie badania, proces ten nie przebiega jednak identycznie u wszystkich pacjentów. Nawet osoby z podobnie dobrze kontrolowanym zakażeniem mogą różnić się pod względem reakcji immunologicznych i długoterminowego ryzyka problemów zdrowotnych.

Navas analizowała między innymi dwie szczególne grupy osób żyjących z HIV. Pierwszą stanowiły osoby, których organizm potrafi kontrolować zakażenie bez stosowania leków. Do drugiej należeli pacjenci, u których pomimo skutecznej terapii nie dochodzi do prawidłowej odbudowy odporności.

Porównanie tych grup pozwoliło zidentyfikować charakterystyczne profile immunologiczne związane z odmiennymi sposobami regeneracji układu odpornościowego.

Badaczka wykryła również różnice dotyczące markerów biologicznych powiązanych z procesami starzenia organizmu. Mogą one częściowo wyjaśniać, dlaczego niektóre osoby z HIV pozostają bardziej narażone na choroby związane z wiekiem, mimo skutecznej kontroli zakażenia.

Zdaniem naukowców wyniki pokazują, że standardowe wskaźniki stosowane w opiece nad osobami żyjącymi z HIV nie zawsze pozwalają w pełni ocenić stan ich układu odpornościowego.

Nowo zidentyfikowane cechy biologiczne mogą w przyszłości pomóc w dokładniejszym monitorowaniu pacjentów i wcześniejszym rozpoznawaniu osób zagrożonych powikłaniami.

Odkrycia stanowią podstawę do dalszych badań nad bardziej spersonalizowaną opieką medyczną. Nie oznaczają jednak opracowania nowej terapii ani możliwości rutynowego wykorzystania opisanych markerów w diagnostyce.

Patryk Kulpok (PAP)

pmk/ agt/