Studenci Wydziału Matematyki i Nauk Informacyjnych Politechniki Warszawskiej w wydarzeniu poświęconym projektom hardware’owym uczestnicy mieli 36 godzin na zbudowanie działających prototypów łączących elektronikę, mechanikę, czujniki, robotykę i sztuczną inteligencję. StarkHacks to największy hardware’owy hackathon na świecie. W edycji 2026 wzięło udział 413 uczestników, a projekty mogły dotyczyć m.in. internetu rzeczy, uczenia maszynowego i automatyzacji robotycznej.

Politechnikę Warszawską reprezentowały dwa zespoły. Drużyna HardCounter, czyli Piotr Czechowski, Svetlana Gridina, Mateusz Błażejowski i Denis Lisovytskiy, zdobyła 1. miejsce w ścieżce Microsoft: AI & Automation oraz 2. miejsce w kategorii Best Use of Viam za projekt „RackMedic”. Zespół CompMech, w składzie: Aleksander Jeżowski i Rafał Lasota, zajął 2. miejsce w ścieżce Ford Industrial Robotics Grippers za projekt „Zero Depth”.

Oba projekty można potraktować nie tylko jako studencki sukces konkursowy, ale też jako dobrą ilustrację kierunku, w którym rozwija się współczesna technika. Urządzenia mają nie tylko wykonywać zaprogramowane ruchy, ale też zbierać dane z otoczenia, interpretować je i podejmować decyzje. To obszar, w którym bardzo wyraźnie widać praktyczne znaczenie fizyki: od pomiaru temperatury, przez optykę i analizę obrazu, po dynamikę ruchu robota.

Projekt „RackMedic” to autonomiczny manipulator mobilny przeznaczony do serwisowania szaf serwerowych. System wykorzystuje rozproszone czujniki, które przesyłają dane o temperaturze w serwerowni. Gdy wykryta zostanie anomalia cieplna, łazik ma dojechać do odpowiedniej szafy, ustawić się przy niej, a następnie użyć ramienia robotycznego do wysunięcia awaryjnego modułu serwerowego.

Jak wyjaśniał Piotr Czechowski, rozwiązanie łączy AI, elektronikę, mechanikę i backend wysokiej dostępności.

Drugi projekt, „Zero Depth”, dotyczył jednego z ważnych problemów robotyki przemysłowej: jak nauczyć ramię robota pewnego chwytania przedmiotów w przestrzeni. Standardowym rozwiązaniem są kamery głębi, ale zespół CompMech zaproponował podejście oparte na zwykłych kamerach RGB i rekonstrukcji geometrii 3D za pomocą tzw. voxel carving, czyli odtwarzania kształtu obiektu z wielu obrazów 2D. Kamera rejestruje światło odbite od obiektu, geometria pozwala przejść od obrazu płaskiego do informacji przestrzennej, a algorytm musi wskazać takie położenie chwytaka, aby siły działające na przedmiot pozwoliły go stabilnie podnieść.

Twórcy rozwiązania „Zero Depth” zbudowali warstwę inteligencji niezależną od konkretnego ramienia robotycznego. System ma działać w pętli sterowania w czasie rzeczywistym: zbiera obrazy z kamer, kalibruje je z użyciem znaczników, rekonstruuje bryłę obiektu i wyznacza kandydatów chwytu. Autorzy podkreślają, że ważną decyzją było oddzielenie mózgu systemu od sprzętu wykonawczego - dzięki temu rozwiązanie można potencjalnie podłączyć do różnych robotów przemysłowych.

Szerszy obraz projektów zgłoszonych do StarkHacks pokazuje, że nie były to odosobnione pomysły. W galerii znalazły się m.in. rękawice do sterowania ramieniem robota ruchem dłoni, systemy wspierające osoby z niepełnosprawnościami, roboty do pracy w strefach niebezpiecznych, urządzenia monitorujące infrastrukturę czy rozwiązania wykrywające ubytki w drogach. Wspólnym mianownikiem wielu prac były czujniki, analiza danych i próba przeniesienia działania maszyn z prostego wykonywania poleceń do reagowania na zmienne warunki otoczenia.

Uczestnicy z PW podkreślali, że hackathon oznaczał pracę pod dużą presją czasu. Przez 36 godzin zespoły mierzyły się z awariami sprzętowymi, problemami komunikacji między oprogramowaniem a sensorami i koniecznością szybkiego pisania własnych skryptów sterujących. W przypadku „RackMedic” dodatkowym wyzwaniem było m.in. zapewnienie orientacji przestrzennej łazika z użyciem znaczników AprilTags. Jak mówił Piotr Czechowski, udział w wydarzeniu dał zespołowi możliwość konsultacji z inżynierami firm takich jak Viam, Microsoft, Ford i AMD, a rozmowy z jurorami pracującymi przy maszynach przemysłowych pozwoliły skonfrontować pomysły z praktyką. Po ogłoszeniu wyników podkreślał, że zespoły udowodniły, iż potrafią dostarczać działające prototypy pod dużą presją czasu.

Nauka w Polsce

kmp/