Osteoporoza to choroba, w której kości stopniowo tracą gęstość i wytrzymałość, przez co stają się bardziej podatne na złamania. Przez długi czas może nie powodować żadnych wyraźnych objawów, dlatego bywa nazywana „cichym złodziejem kości”. Często jest rozpoznawana dopiero po wystąpieniu typowego złamania osteoporotycznego, przede wszystkim szyjki kości udowej.

Naukowcy z trzech wiedeńskich ośrodków postanowili sprawdzić, jak często osteoporozę rozpoznaje się i odnotowuje u pacjentów z innymi rodzajami złamań. W tym celu przeanalizowali dane ubezpieczeniowe ponad 1,7 mln mieszkańców Austrii między 50. a 79. rokiem życia, hospitalizowanych w latach 2003-2014.

Wyniki swojej pracy opublikowali w czasopiśmie „Bone”.

Okazało się, że osteoporoza rzadko była odnotowywana przy złamaniach np. kości przedramienia, kości ramiennej i miednicy, mimo że mogły one świadczyć o osłabieniu tych struktur, a część z nich spełniała kryteria złamań niskoenergetycznych, zwanych również kruchościowymi. Zgodnie z przewidywaniami diagnoza choroby pojawiała się regularnie jedynie w dokumentacji pacjentów ze złamaniem biodra (gł. szyjki kości udowej), a zwłaszcza kobiet po 60. roku życia.

Zdaniem naukowców jest to błąd, ponieważ także inne urazy powinny prowadzić do szybkiej diagnostyki w kierunku osteoporozy i, w razie jej potwierdzenia, rozpoczęcia leczenia. Jest to szczególnie ważne, ponieważ każde przebyte złamanie kruchościowe zwiększa ryzyko kolejnych urazów, także w innych częściach szkieletu.

Badanie ujawniło również wyraźne różnice między kobietami i mężczyznami. U kobiet osteoporozę częściej odnotowywano wraz z chorobami przewlekłymi, np. zwyrodnieniem stawów. U mężczyzn rozpoznanie pojawiało się natomiast dopiero wtedy, gdy doszło już do złamania.

Chorobę znacznie rzadziej diagnozowano lub wpisywano do dokumentacji także u pacjentów w wieku od 50 do 69 lat niż u tych po 70. roku życia.

Katarzyna Czechowicz (PAP)

kap/ agt/