Do takich wniosków doszli naukowcy z Emory University (Atlanta, Georgia, USA), którzy przeanalizowali dane zebrane wśród prawie 23,7 mln seniorów (w wieku 65 lat i starszych). Wszyscy byli beneficjentami programu ubezpieczeń zdrowotnych Medicare w okresie od stycznia 2000 do grudnia 2018.

Sprawdzano też informacje na temat rocznych stężeń pyłów zawieszonych PM2,5 (cząstki stałe o średnicy do 2,5 mikrometra) w miejscu zamieszkania osób objętych badaniem. Pyły PM2,5 zaliczane są do najgroźniejszych zanieczyszczeń powietrza, gdyż - ze względu na małe rozmiary – przenikają z płuc do układu krwionośnego i wywołują stany zapalne w organizmie. Dotychczas powiązano je z wyższym ryzykiem różnych chorób przewlekłych, w tym m.in. układu oddechowego, sercowo-naczyniowego ( miażdżyca naczyń, zawały serca, udary mózgu) i nowotwory.

Mianem PM2,5 określa się złożoną mieszaninę wielu składników chemicznych, w tym siarczanów, azotanów, jonów amonowych, węgla elementarnego (główny składnik sadzy), węgla organicznego i minerałów z gleby, pochodzących zarówno ze źródeł antropogenicznych, jak i naturalnych. Wykazują one różną toksyczność. Dlatego badacze analizowali również dane na temat stężeń poszczególnych składników PM2,5.

W trakcie obserwacji depresję zdiagnozowano u 5,5 mln osób objętych badaniem.

Analiza wykazała, że długotrwała ekspozycja na pyły PM2,5 - głównie siarczany, węgiel elementarny i pyły z gleby, wiązała się ze zwiększonym ryzykiem depresji u seniorów. Zależność ta była silniejsza u osób z chorobami kardiometabolicznymi i neurologicznymi.

Zdaniem autorów pracy wyniki te (doi:10.1001/jamanetworkopen.2025.51042) wskazują, że konieczne są regulacje odnośnie dopuszczalnych stężeń poszczególnych składników pyłów PM2,5. Mogłoby to pomóc zmniejszyć ryzyko depresji wśród wrażliwych populacji osób starszych. (PAP)

jjj/ zan/